در مورد جهت داري علوم و نقش پيش زمينه هاي معرفتي در ارائه نظريات علمي، شما با كدام نظر موافقيد؟
 موثر در مقام گردآوري اطلاعات
 موثر در مقام گردآوري و داوري
 بدون تأثير

 
  رمانتيسم Romanticism       ديالكتيك استعلايي Dialectic Transcendental       نظريه تصويري THE PICTUER THEORY OF MEANING       جوهر substance       پست مدرنيسم       اسطوره Mythos       بافت گرايي contextualism       اروس Eros       حس دروني inner sense       پيش داوري Prejudice       پساساختارگرايي Post-structuralism       ساختارگرايي structuralism       آيت الله قاضي طباطبايي       آيت الله هاشمي رفسنجاني       ويليام اوكام William occam       شهيد آيت الله صدوقي       حزب استقلال       شهيد مصطفي خميني       انسان كامل Prefect Man       نوآگوستيني Augustinianism       سُدره (Sudrah (Sacred shirt       گناه مرگ ارزان gonah i marg arzan       هئورتات haurvatat       هميستكان hamestakan       كيومرث Kayūmart, Gayūmat, Gayōmart    
 
 
عنوان  :  خاندان شيباني
نویسنده :  سعيده سلطاني مقدم
كلمات كليدي  :  تاريخ، پهلوي، ميرزا ابوالحسن خان، حاج ميراز محمد مهدي، شيباني غلامحسين، موسي شيباني، حبيب الله شيباني
الف ـ شاخه میرزا ابوالحسن خان
   اصل خاندان شیبانی(کاشانی) از عرب بنی­شیبان و سلسله نسبشان به "معد بن عدنان" ختم می­شود که از قبایل مستعربه می­باشند و محل سکونتشان در جزیره­العرب و حدود عراق و بین­النهرین بوده است.
    "حاج غیاث­الدین شیبانی" جد اعلای خاندان شیبانی(کاشان) از افاضل مشایخ اعراب بنی­شیبان و در خدمت پدر خود "حاجی­محمد نعیم" (جلال­الدین محمد) فرزند "حاجی­محمد کریم" و جمعی از مریدان خود در عهد سلطنت "شاه سلیمان صفوی" از فارس به کاشان مهاجرت کردند و در بدیگل کاشان متولد شدند. فرزندان او سه پسر و یک دختر بودند. 1.حاج میرزا ابوالحسن 2. حاج میراز محمدمهدی (حاج میرزا مهدیی) 3. میرزا محمدحسن خان که مهم­ترین فرزندان که مناسب مهم دست یافتند و از شاخه میرزا ابوالحسن خان و میراز محمد مهدی می­باشد، در ذیل آورده شده است.
 
شیبانی غلامحسین (سرهنگ)
   "غلامحسین شیبانی" فرزند "میرزا احمد" از نوادگاه "حاج ­میرزا ابوالحسن" متولد سال 1280(ه.ش) بود. بعد از پایان مدرسه نظامی در سال 1307(ه.ش) با درجه نائب اولی جزو محصلین نظامی اعزامی به فرانسه رفت و در «سن­سیر» دانشکده افسری را طی کرد. بعد از بازگشت به ایرن با درجه سلطانی داوطلبانه وارد نیروی هوایی شد. با گذراندن دوره یک ساله دانشکده­ی دیده­بانی به آموزشگاه خلبانی رفت و خلبانی را یاد گرفت. ده سال در نیروی هوایی بود و در اتفاقات (شهریور 1320) فرمانده هنگ هوایی تبریز بود. وقتی ارتش شوروی از مرز جلفا گذشت و به آذربایجان حمله کرد، سرهنگ شیبانی تمام هواپیماهای دو نفره واحد خود را به تهران منتقل کرد. سرهنگ شیبانی روز 21 دی ماه 1321 پس از مصالحه ایران با متفقین در یک سانحه هوایی به همراه سرهنگ "شرف­الدین میرزا قهرمانی" سرتیپ "ابراهیم ارفع" و سروان "ابوالفتح افخمی" در حالی که به شمال مصر می­رفتند، در جلگه ساوه نزدیک دهکده «موسی آباد» و کوهستان «خرقان» سقوط کرده و تمام آن­ها جان باختند.[1]
 
شیبانی موسی(ذکاء السلطنه)
  "موسی شیبانی"، ملقب به "ذکاء­السلطنه" در سال 1270(ه.ش) در تهران به دنیا آمد. در 10 سالگی عازم بلژیک شد و به تحصیل پرداخت و برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت، در سال 1910م تحصیلات خود را تمام کرد و وارد دانشکده حقوق دانشگاه پاریس شد و موفق به دریافت لیسانس شد. بعد از آن در مدرسه عالی علوم سیاسی پاریس دوره دکتری را گذراند و با شروع جنگ جهانی اول تحصیل را رها کرد و به ایران بازگشت و در سال 1293(ه.ش) وارد خدمت وزارت دارائی شد[2] و تا مقام مدیر کلی نیز پیشرفت کرد و در عین حال به تدریس اصول محاکمات، قوانین مالیاتی و بودجه در مدرسه «علوم سیاسی» و تاسیس دانشگاه تهران به مدت 9 سال ( از 215 تا 1314(ه.ش)) در دانشکده حقوق دانشکده تهران تدریس کرد. ذکاء­السلطنه در اوایل ورود به ایران همراه با چند نفر از تحصیل کردگان آن زمان از قبیل "دکتر مصدق "و "نظام­السلطنه مافی" و "امیر سهام­الدین غفاری" و "یحیی دولت­آبادی" و "نصرت­الدوله فیروز" انجمن علمی را تشکیل دادند و مجله وابسته به این انجمن را به نام «مجله علمی» در سال 1293(ه.ش) منتشر کردند.[3] مدیریت این انجمن با شیبانی بود، موسی شیبانی در سال 1328(ه.ش) بازنشسته شد و در 2 شهریور 1367 در گذشت.
 
شیبانی میرزا محمود خان
   (محاسب الممالک) در سال 1253(ه.ش) در تهران به دنیا آمد. او در 18 سالگی در تلگرافخانه مشغول به کار شد[4] و مدتی هم در وزارت عدلیه وزارت کشور کار می­کرد و سپس در کابینه "وثوق­الدوله" کفیل وزارت پست و تلگراف و فوائد عامه بود[5] و بنابر تقاضای خود بازنشسته شد. او یکی از موسسین شرکت تلفن ایران بود.[6]
 
شیبانی علی اکبر
   فرزند "میرزا محمودخان شیبانی" (محاسب­الممالک) متولد 1291(ه.ش) در تهران بود. دکترای حقوق را از فرانسه گرفت و چندی در وزات دارایی بود، بعد به وزارت کار رفت. مدیر کل و سپس معاون وزارتخانه شد و چندی هم عضویت هیئت مدیره بانک رفاه کارگران بود.[7]
 
شیبانی مهدی
   "مهدی شیبانی" فرزند "میرزا محمودخان شیبانی" متولد 1294(ه.ش) در تهران تحصیلات ابتدایی را در ایران گذراند و برای تحصیلات متوسطه راهی انگلستان شد. در سال 1318 برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و در سال­های 1323 -1321 فارغ­التحصیل رشته مهندسی کشاورزی و فوق لیسانس همین رشته را از دانشکده کشاورزی گرفت. در سال 1324 که به ایران آمد، در وزارت کشاورزی به کار گمارده شد و در دوره نوزدهم مجلس شورای ملی از طرف مردم کاشان به مجلس رفت و در سال 1341 معاون نخست وزیر شد و سازمان جلب سیاحان را تاسیس کرد.[8] پنج سال استاندار مازنداران بود و بعداز بازنشستگی به آمریکا رفت.[9]
 
سرلشگر حبیب الله شیبانی
  تحصیل کرده و نخبه ژاندارمری و ارتش در 1263 در کاشان متولد شد، پدرش "فرج­الله خان ندیم­الدوله" سرهنگ و مدتی حکمران چند شهر بود. حبیب­الله تحصیلات مقدماتی و ابتدایی را در کاشان انجام داد و در تهران وارد مدرسه «آلیانس فرانسوی» شد و قریب شش سال در مدرسه مزبور تحصیل نمود. در 1289 برای تحصیل به سوییس رفته و در دانشکده حقوق ثبت نام نمود و یک سال در مدرسه مزبور تحصیل کرد؛ ولی تغییر رشته داد و وارد مدرسه افسری «سن­سیر» پاریس (قسمت پیاده نظام) گردید و دوره مدرسه مزبور را به پایان برد. وی در 1294 به ایران بازگشت و به استخدام در ژاندارمری که توسط سوئدی­ها اداره می­شد، درآمد. ظرف یک سال خدمت در ژاندارمری دو درجه گرفت و به اولین ماموریت جنگی رفت، این ماموریت دستگیری و سرکوبی "نایب حسین کاشی" بود. "حبیب­الله­خان" در مدت کوتاهی راهزن معروف کاشان را متواری ساخت؛ ولی در همان زد و خورد چند گلوله به وی اصابت کرد.[10] اولین شغلی که ­به سرگرد "شیبانی" ارجاع گردید، فرماندهی گردان ژاندارم سمنان بود. در این سمت مامور سرکوبی "امیر موید سوادکوهی" (که در مازندران علیه حکومت مرکزی شورش کرده بود) شد، که او را در حدود ساری شکست داد و درجه نایب سرهنگی گرفت، پس از این ماموریت وی در جبهه مازندران برای سرکوبی "میرزا کوچک خان" با روس­ها همکاری کرد. اما در نتیجه اختلاف با فرمانده قزاقخانه شغل خود را رها ساخته و به تهران بازگشت. پس از عزل افسران روسی و واگذاری قزاقخانه به یک افسر ایرانی (سردار همایون) حبیب­الله خان فرمانده فوج یوسف آباد تهران شد.[11]
 
شیبانی در مقابل قوای روس و انگلیس
   در جنگ بین المللی اول که ایران توسط قوای روس و انگلیس و عثمانی اشغال شد، عده­ای از رجال و نمایندگان مجلس به حمایت آلمانی­ها به غرب مهاجرت کرده و دولت موقتی در آن­جا به ریاست "نظام­السلطنه مافی" با همکاری ­"سیدحسن مدرس" و "سلیمان اسکندری" تشکیل دادند. بیشتر افسران ژاندارمری که تمایلات آلمانی خواهی داشتند، جذب دولت موقت شدند؛ از جمله هنگ ژاندارمدری اصفهان بود که چند افسر زبده از جمله "نظام کوپال"، "سلطان تاجبخش"، "سلطان پولادین" و "سلطان حبیب­الله شیبانی" در آن خدمت می­کردند. شیبانی در اراک و اصفهان كنسول­های روس و انگلیس و روسای بانک شاهی را دستگیر نموده و خود زمام امور را به دست گرفتند. شیبانی در مقابل پیشرفت قوای روس به عملیات تاخیری مبادرت ورزید و به عقب نشینی مهاجرین کمک کرد. او یک افسر آلمانی تحت فرماندهی­اش را به علت قصور در انجام وظیفه در دادگاه صحرایی محاکمه و به تنزل درجه محکوم کرد که آلمانی­ها نیز تقاضا کردند که وی از قوای مهاجرین خارج شود. "اصلان پاشا" (فرمانده قوای عثمانی) با دیدن تدبیر و لیاقت او شیبانی را در ستاد فرماندهی عملیات عثمانی به کار دعوت کرد. او مدتی فرمانده یک هنگ بود، بعد از مدتی از استانبول عازم اتریش شد و تا پایان جنگ جهانی اول در آن­جا اقامت داشت. پس از آن­که دولت ایران برای افسران و مامورین دولتی در غرب ایران که دولت موقت تشکیل داده بودند و به آن­ها اجاره داده شد به ایران بازگردند، حبیب­الله­خان شیبانی و عده­ای از افسران به ایران بازگشتند و با آخرین درجه خود مجددا در ژاندارمری استخدام شدند. [12]
 
حبیب الله خان همراه با کودتاچیان
  شیبانی که از دوستان نزدیک "سیدضیاء طباطبایی" بود، جذب شعارهای کودتاچیان شد و یکی از عوامل کودتا شد. "سیدضیاء" برای برداشتن اولین قدم خود در راه کودتا با اعمال نفوذ حبیب­الله خان را به سمت فرماندهی هنگ دوم ژاندارمری باغشاه به جای سرهنگ "عبدالعلی­خان" اعتماد مقدم منصوب کرد. [13]
 
بعد از کودتا
  حبیب­الله حاکم نظامی تهران شد و مدت کوتاهی در سمت مزبور بود تا در معیت "سردار سپه" در اردوکشی گیلان علیه "کوچک خان" شرکت کرد؛ ولی قبل از این که زد و خوردی بین طرفین ایجاد شود "میرزا کوچک­خان" از شهر خارج شده و گیلان به تصرف قوای دولتی درآمد. در دی ماه 1300 به درجه سرهنگی به معاونت ارگان حزب کل قشون (ستاد ارتش) منصوب شد.[14] هنوز چند روزی از استقرار در سمت جدید نگذشته بود که با ارتقا به درجه سرتیپی بازرس مخصوص وزیر جنگ در آذربایجان گردید.[15] شیبانی پس از مراجعت به مرکز سمتی نگرفت تا این که در اوایل سال 1302 وزارت جنگ 47 نفر از افسران را  به اروپا اعزام نمود. "سردار سپه" سرتیپ شیبانی را به فرانسه اعزام نمود و معاونت هیئت نیز به عهده وی قرار گرفت. وی دراین ماموریت دوره دانشگاه جنگ فرانسه را طی کرد و در 1305 به ایران بازگشت و به ریاست ستاد ارتش منصوب شد.[16] در سال 1306 به وی تکلیف استعفا شد و ناگریز از کار کناره­گیری کرد. در 1307 چندی هم در کابینه "حاج مخبرالسلطنه هدایت" وزیر فوائد عامه بود. در وزارت هم دوام زیادی نکرد و از کابینه خارج شد و پس از چندی ریاست شورای عالی نظام را به او سپردند تا این که شورش عشایر فارس آغاز شد، "سردار سپه" (رضاخان) سرتیپ شیبانی را با حفظ سمت ریاست شورای عالی نظام با ارتقا به درجه سرلشگری مامور خواباندن شورش عشایر نمود.[17] و آخرین مرحله نظامی آن جنگ برای خلع سلاح بویراحمدی­ها بود که به نیروی دولتی تلفات سنگینی وارد شد و سرانجام به هر کیفیتی که بود، دولت بر شورشیان فائق آمد و ماجرا خاتمه یافت.[18]
 
محاکمه شیبانی
   سرلشگر حبیب­الله خان شیبانی که خود را فاتح فارس می­دانست و انتظار پاداش و قدردانی را داشت یک مرتبه در اوایل 1310 به تهران احضار شد، ظاهرا احضار وی به تهران برای مذاکره در امور فارس بود؛ ولی به محض رسیدن به تهران وی از کلیه مقامات خلع گردید، بازداشت و تحویل زندان شد و به جای وی سرهنگ "ابراهیم زندیه" که از افسران کودتای 1299 بود به فرماندهی قوای فارس منصوب شد. شیبانی مدتی در زندان  به سر برد تا ترتیب محاکمه­ای را برای او دادند، ریاست دادگاه به عهده سپهبد "امیراحمدی" قرار گرفت و دادستان دادگاه هم سرتیپ "محمدحسین آیرم" بود.[19] ظاهرا او برای خبط نظامی محاکمه شد که در نتیجه این خطا در جنگ با بویراحمدی­ها عده زیادی از سربازان و درجه داران و افسران به قتل رسیده بودند؛ ولی به هر کیفیتی که بود دادگاه کار خود را خاتمه داد و او را محکوم به سه سال حبس نمود، مدتی در زندان به سربرد تا این که بیماری­اش شدت پیدا کرد و سرانجام از شاه تقاضای معالجه در اروپا نمود که پذیرفته شد.[20]
 
سرانجام شیبانی
   ابتدا در سویيس اقامت گزید و بعد مقیم آلمان شد و در برلین برای خود خانه­ای تهیه نمود. در سال 1315 چون مدت توقف وی در اروپا طولانی شد، به تهران احضار گردید؛ ولی از آمدن به ایران خودداری نمود و اما مرگ وی در آلمان در جنگ دوم جهانی زمانی که شوروی­ها برلین را اشغال کردند، اتفاق افتاد. از چگونگی مرگ وی دو روایت ذکر می­شود: شیبانی خود را به مقامات شوروی معرفی کرده و می­گوید، من یک ایرانی هستم و حالا که شوروی با ایران صلح کرده می­خواهم به وطن خود بروم شوروی­ها می­گویند، در آلمان چه می­کردی؛ چرا در مملکت خود نبودی تو فاشیست هستی و با آلمان­ها همکاری کرده­ای و او را تیرباران می­کنند روایت دیگر آن است که هنگام خروج وی از منزل دژبان شوروی او را شناسایی کرده و توسط چند گلوله به حیاتش خاتمه می­دهد. شیبانی در هنگام مرگ 65 ساله بود.[21]
 
ب ـ شاخه میرزا مهدی
شیبانی، عبدالحسین ( وحیدالملک)
  "عبدالحسین شیبانی" فرزند "حاجی­میرزا آقاخان" فرزند "حاجی میرزا­محمد مهدی" حاکم کاشان فرزند "حاجی ­غفور شیبانی کاشانی" در سال 1294­(ه.ق) به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در دارالفنون تهران به پایان برد و بعد از آن راهی هندوستان شد و در بمبئی مدت شش سال تحصیل کرد. در سال 1316(ه.ق)به انگلستان رفت و سه سال در لندن و 4 سال در دانشگاه کمبریج ادبیات و فلسفه خواند و در سال آخر تحصیل خودش معلم ادبیات فارسی بود.[22] در لندن کار روزنامه­نگاری می­کرد و چند سالی مخبر روزنامه "تایمز لندن" بود. او در سال 1324­(ه.ق) به ایران آمد و رشته­ی حقوق و زبان آنگلیسی در دارالفنون تدریس کرد، همراه با شروع مشروطه­خواهی او نیز به آزادیخواهان و مشروطه­طلبان پیوست. او که دارای افکار آزادی خواهی بود، توانست کمک زیادی به مشروطه­طلبان و جریان موجود کند. عبدالحسین اخبار نهضت را بر خلاف میل سفیر انگلیس در تهران به لندن مخابره می­کرد و در روزنامه "تایمز" که سابقه همکاری با آن را داشت به چاپ رساند و به این صورت جهانیان را با اخبار واقعی نهضت مشروطه آگاه می­کرد. پس از پیروزی جریان مشروطه­طلبی در ایران نماینده مردم تهران در مجلس شد و به همراه "سیدحسن تقی­زاده"، "حسین­قلی­خان نواب"، "سلیمان­میرزا اسکندری" و "محمدرضا مساوات" حزب "دموکرات" را پایه ریزی کرد.[23] ضمنا عضو شورای وزارت معارف و مدتی هم سرپرست مدرسه سیاسی تهران بود. پس از تعطیلی مجلس دوم در سال 1330­(ه.ق)به فرمان "ابوالقاسم­خان ناصرالملک"، شیبانی از ایران تبعید شد و به فرنگستان مسافرت کرد و یک سال و نیم در اروپا ماند در سال 1332(ه.ق) به تهران مراجعت کرد و در دوره سوم مجلس شورای ملی از طرف مردم تهران به وکالت رسید. در جنگ جهانی اول و ورود متفقین به ایران او با سران حزب "دموکرات" و "ملیون" تهران را به قصد غرب کشور ترک کرد.[24] عبدالحسین شیبانی در یاداداشت­های خود راجع به مهاجرت چنین نوشته است: "روز دوم محرم 1334 این جانب به اتفاق آقای "سیدمحمد مساوات" نماینده دموکرات تهران ...اعضای "حزب دموکرات" محرمانه از تهران به طرف قم حرکت کردیم"[25] و در قم کمیته­ای به نام کمیته "دفاع ملی" تشکیل شد او نیز به عضویت این کابینه انتخاب شد.[26] عبدالحسین شیبانی همراه با دموکرات­ها در غرب کشور دائم در حال جنگ و گریز بود تا این ­که در ربیع­الثانی 1334(ه.ق)به بغداد رفت و از آن­جا از طرف ملیون به نمانیدگی برگزیده شد و به استانبول رفت، پس از مدتی اقامت در استانبول به برلین رفت و در آن­جا به فعالیت سیاسی پرداخت. وحیدالملک در کابینه "سپهدار رشتی"، "فتح­الله اکبر"  که در پنجم آبان ماه سال 1299(ه.ش) تشکیل شد، عضو بود و در آن کابینه وزیر علوم و اوقاف شد. در کابینه چهارم "قوام­السلطنه" که در 27 خرداد 1301 تشکیل شد، وزیر پست و تلگراف بود[27] و برای آخرین بار در کابینه "مخبر­السلطنه" در خردادماه 1306 وزیر فواید عامه شد. از او کتابی به نام تاریخ عمومی قرون وسطی به جای مانده است.
 
  شیبانی، میرزا علی­محمد (مجیر الدوله)
  او فرزند "میرزا حسن" معروف به "میرزا آقاشیبانی" از شاخه میرزا مهدی بود. مجیرالدوله برادر "وحیدالملک" و "میرزا نصرالله­خان" بود. میرزا علی­محمد شیبانی ملقب به مجیرالدوله در حدود سال 1225(ه.ش) به دنیا آمد.[28] در کنار "محمدحسن خان اعتمادالسلطنه" مشغول به کار بود. مدیر داخلی روزنامه­هایی بود که زیر نظر "اعتمادالسلطنه" در زمان "ناصرالدین شاه" به چاپ می­رسید؛ مانند روزنامه "ایران"[29] (در سال 1288(ه.ق)) و روزنامه "اطلاع" ( در سال 1298) بعدها در زمان وزارت انطباعات "اعتمادالسلطنه" به معاونت آن وزارتخانه منصوب شد. مجیرالدوله در اواخر عمر وارد خدمت در وزارت دادگستری شد و مدتی نیز رییس استیناف خراسان بود، او در سال 1307 (ه.ش) در تهران در گذشت.[30]
 
شیبانی میرزا نصرالله
   "میرزا نصرالله شیبانی" معروف به "جلیل­الملک" از شاخه حاج میرزا محمد مهدی، (پدرش معروف به آقا بود که در اوایل جوانی شغل دولتی داشت و بعد در لباس درویشی در آمد.[31] و اهل تصوف و عرفان شد و بعد از آن نیز لباس درویشی را در آورد و به کشاورزی پرداخت.) میرزا نصرالله در سال 1258(ه.ش) در تهران متولد و دارای تحصیلات عالیه بود. در وزارت "انطباعات" و روزنامه­های دولتی منشی بود. بعد از آن به استخدام وزارت "امورخارجه" در آمد.[32] گاهی در مرکز و زمانی به سمت کارگزاری مهام خارجه مامور ولایت سرحدی و گاهی به سمت كونسولگری و بعد از آن در مصر و سپس به ریاست اداره محاکمات وزارت خارجه منصوب شد. میرزا نصرالله در سال 1338(ه.ش) درگذشت.[33]
 
 
 
 


[1]. شیبانی، رحمت الله؛ خاندان شیبانی، تهران، مولف، 1371، ص67.
[2]. شیبانی، رحمت الله؛ خاندان شیبانی، تهران، مولف، 1371، ص86.
[3]. صدر هاشمی، محمد؛ تاریخ جراید و مجلات ایران، ج4، ص45.
[4]. خاندان شیبانی، پیشین، ص67.
[5]. کحال زاده، خاطرات میرزا ابوالقاسم خان کحال زاده( دیده ها و شنیده ها)، بیجا، بی نا، ص382.
[6]. مجیرالدوله، تاریخ شیبانی، شرکت سهامی چاپ، ص1.
[7]. خاندان شیبانی، پیشین، ص94.
[8]. نجاتی، غلامرضا؛ تاربخ سیاسی 25 ساله ایران، ج1، رسا، 1371، ص 199.
[9]. خاندان شیبانی، پیشین، ص94.
[10]. عاقلی، باقر؛ شرح رجال سیاسی و نطامی معاصر، تهران، گفتار، 76، ص890.
[11]. طلوعی، محمود؛ بازیگران سیاسی، تهران، علمی، 1371، ج2، ص921.
[12]. الموتی، مصطفی؛ بازیگران سیاسی از مشروطیت تا 1357، لندن، 1995، چاپ پکا، ص260.
[13]. مرسلوند، حسن؛ زندگینامه رجال و مشاهیر ایران، تهران، الهام، 1374، ج1، ص139.
[14]. تاریخ شیبانی، ص103.
[15]. مکی، حسین؛ تاریخ بیست ساله ایران، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1359، ص12ـ16.
[16]. طلوعی، همان، ص921.
[17]. مرسلوند، همان، ص140.
[18]­. طلوعی، همان، ص922.
[19]. خاندان شیبانی، پیشین، ص99.
[20]. ریاحی، منوچهر؛ سراب زندگی، تهران، بی نا، بی جا، ص125ـ127.
[21]. خاندان شیبانی، ص104.
[22]. نوایی، عبدالحسین؛ دولتهای ایران از آغاز مشروطیت تا اولتیماتوم، تهران، بابک، 2535، ص97.
[23]­. کحال زاده، خاطرات میرزا ابوالقاسم خان کحال زاده( دیده ها و شنیده ها)، بیجا، بی­نا، ص115.
[24]. همان، ص125.
[25]. خاطرات عبدالحسین شیبانی، به کوشش: ایرج افشار، تهران، شیرازه، 1378.
[26]. خاطرات سپهر مورخ الدوله، ایران در جنگ بزرگ، بینا، بی­تا، ص31.
[27]. بهار، محمدتقي؛ تاریخ مختصر احزاب، تهران، امیرکبیر، 71، ج1، ص290.
[28]. تاریخ شیبانی، شرح حال طایفه شیبانی، بی جا، شرکت سهامی چاپ، 1321، ص84 - 87.
[29]. صدر هاشمی، محمد؛ تاریخ جراید و مجلات ایران، تهران، کمال، 1327، ج1.
[30]. بامداد، مهدی؛ شرح حال رجال ایران، تهران، زوار، 1357، ج6، ص171.
[31]. شیبانی، رحمت الله؛ خاندان شیبانی، تهران، مولف، 1371، ص65.
[32]. کحال زاده، پیشین، ص432.
[33]. شیبانی، رحمت الله؛ خاندان شیبانی، تهران، مولف، 1371، ص165.

 


3.7/5 - (9)
 
 
 
1393/09/02
 
 فروشگاه كتب پژوهشكده
 سايت احكام
 سايت مهندسي فرهنگي
 سايت پژوهش هاي معنوي
 سايت پژوهه تبليغ
 كنگره بين المللي علوم انساني اسلامي
 دانشگاه علامه طباطبايي
 پايگاه اطلاع رساني پژوهشكده
 دانشگاه شيخ بهايي
 دانشگاه اصفهان
 دانشگاه تربيت مدرس
 دانشكده علوم حديث
 دانشگاه تبريز
 دانشگاه باقرالعلوم(ع)
 دانشگاه گلستان
 دانشگاه تربيت معلم سبزوار
 سايت واعظون
 زندگينامه مراجع,انديشمندان و علماي شيعه
 
کتابخانه هادی
 
 فرهنگ نامه تاريخ زندگاني پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله و سلم)
بسم الله الرحمن الرحيم فرهنگ‎نامه‎ي تاريخ زندگاني پيامبر اعظم(ص) منشر شد در راستاي ...
 
 
 
 
Email:pajoohe_b@yahoo.com صفحه اصلی |  اخبار |  مصاحبه |  پند و اندرز |  نامه های اخلاقی |  مقالات پژوهشکده |  مقالات نشریات |  پژوهشها |  دوره های آموزشی |  فرهنگ علوم اسلامی و انسانی |  پرسش و پاسخ |  چند رسانه ای |  برای دریافت پنل پیامک رایگان کلیک کنید