در مورد جهت داري علوم و نقش پيش زمينه هاي معرفتي در ارائه نظريات علمي، شما با كدام نظر موافقيد؟
 موثر در مقام گردآوري اطلاعات
 موثر در مقام گردآوري و داوري
 بدون تأثير

 
  رمانتيسم Romanticism       ديالكتيك استعلايي Dialectic Transcendental       نظريه تصويري THE PICTUER THEORY OF MEANING       جوهر substance       پست مدرنيسم       اسطوره Mythos       بافت گرايي contextualism       اروس Eros       حس دروني inner sense       پيش داوري Prejudice       پساساختارگرايي Post-structuralism       ساختارگرايي structuralism       آيت الله قاضي طباطبايي       آيت الله هاشمي رفسنجاني       ويليام اوكام William occam       شهيد آيت الله صدوقي       حزب استقلال       شهيد مصطفي خميني       انسان كامل Prefect Man       نوآگوستيني Augustinianism       سُدره (Sudrah (Sacred shirt       گناه مرگ ارزان gonah i marg arzan       هئورتات haurvatat       هميستكان hamestakan       كيومرث Kayūmart, Gayūmat, Gayōmart    
 
 
عنوان  :  اوپك opec
نویسنده :  فاطمه امانی توانی
كلمات كليدي  :  نفت، كمپاني هاي نفتي،(ايران، عراق، عربستان، كويت، ونزوئلا)، روابط بين-الملل.
  پيدايش "سازمان كشورهاي صادركننده­ی نفت"(اوپك)، Organization" petroleum export countries"  واكنشي از سوي كشورهاي در حال توسعه در برابر سياست‌هاي "شركت‌هاي چندمليتي"(هفت خواهران نفتي) بود به اين صورت كه، در سال 1947م ميان ايران و ونزوئلا كه دو كشور عمده­ی توليد كننده­ی نفت بودند، پيماني در زمينه­ی هماهنگي سياست‌هاي نفتي منعقد گرديد.
  اين مقطع زماني بود كه ايران نيز درگير مذاكره با "شركت‌ نفتي ايران – انگليس" و قرارداد نفتي‌اش بود. دولت ونزوئلا كه با افزايش ماليات بر فعاليت‌هاي شركت‌هاي نفتي، مبارزه گسترده­ای را با كارتل‌هاي نفتي آغاز نموده بود؛ در سپتامبر 1947م، نمايندگاني را به سوي ايران، عراق، عربستان و كويت روانه نمود تا زمينه­ی همكاري متقابل و اقدام مشترك را ايجاد نمايد. در واقع تلاش دولت ونزوئلا جهت برانگيختن كشورهاي نفتي خاورميانه در مقابل اقدامات شركت‌هاي نفتي بود؛ بعد در سال 1959م زماني كه شركت‌هاي نفتي بهاي نفت را به صورت يك­جانبه كاهش دادند، ضرورت همكاري مشترك ميان كشورهاي نفتي آشكارتر شد. و در همين سال "كنگره نفتي اعراب" تشكيل شد، كه در اين كنگره نمايندگان كشور عربستان و ونزوئلا  به نام "شيخ عبدالله طريقي" و "برزآلفونسو"، نقش مؤثري در پيدايش انديشه­ی اوليه­ی اين سازمان داشتند.
  در اوت 1960م، كشور عراق در پي كاهش مجدد بهاي نفت توسط شركت‌هاي نفتي؛ كشورهاي توليدكننده­ی نفت؛ ايران، عربستان، كويت، ونزوئلا را براي شركت در يك اجلاس دعوت نمود. "كنفرانس بغداد" كه از 10 الي 14 سپتامبر تشكيل شد؛ در نهايت منجر به پيدايش سازمان دائمي نفتي به نام "اوپك" شد، اين سازمان هنگام تاسيس 67% ذخائر بهاي نفت، 38% از كل توليد جهاني نفت و 90% بازار جهاني نفت را در اختيار داشت.[1]
 
عوامل موثر در پيدايش سازمان اوپك
در پيدايش سازمان كشورهاي صادركننده­ی نفت(اوپك)، عوامل متعددي نقش داشته است. كه برخي از اين عوامل، ضرورت اين سازمان را بيشتر مطرح نمود. اين عوامل عبارت بودند از:
1-    اقدام كارتل‌هاي نفتي در كاهش قيمت نفت.
2-    حركت‌هاي ملي­شدن صنعت نفت، در كشورهاي در حال توسعه، مانند حركت‌هاي ضد استعماري نفت كه از دهه­ی 30 در مكزيك و در دهه­ی 40 در ونزوئلا آغاز شد و به تدريج وارد خاورميانه گرديد و در دهه­ی 50 در ايران صورت گرفت.
3-    بحران كانال سوئز در سال 1356.
4-    آگاهي كشورهاي خاورميانه و ونزوئلا به وضعيت نفت و نقش آن در اقتصاد اين كشورها.
5-    دگرگوني قراردادهاي امتياز، به عهدنامه‌هاي 50-50، به اين صورت كه، هنگامي كه دولت ونزوئلا با تصويب قانون 1943م، شيوه­ی سنتي امتياز نامه‌ها را به هم زد و منافع خود را تا 50% سود افزايش داد، قدرت اين كمپاني‌ها شكسته شد و اين دولت تلاش كرد كه اين دستاورد را به كشورهاي خاورميانه گسترش دهد، تا از اين راه زمينه­ی يگانگي و تشكل در برابر قدرت‌هاي نفتي را فراهم نمايد.
6-    همكاري متقابل ميان كشورهاي نفت­خيز در ايجاد قراردادهاي نفتي.
7-    سياست‌هاي تحمیلی نفتي امريكا و شوروي به كشورهاي نفت­خيز خاورميانه و ونزوئلا.
  كه مجموعه­ی اين عوامل در كنار هم نقش موثري در پيدايش سازمان اوپك توسط پنج كشور(ايران، عراق، عربستان، ونزوئلا و كويت) داشت.[2] 
 
منشور، اهداف و اركان سازمان اوپك
منشور سازمان كشورهاي صادركننده­ی نفت، در دو قطعنامه بيان شده است؛ كه اين دو قطعنامه در اولين كنفرانس اوپك در بغداد در تاريخ 14 سپتامبر 1960م، تصويب شد و به امضاي نمايندگان موسس اوپك، پنج كشور(ايران، عراق، عربستان، ونزوئلا، كويت) رسيد و بعد مورد تصويب دولت­هاي اين كشورها قرار گرفت. قطعنامه‌هاي اين كنفرانس، به طور كامل، اهدافي را كه كشورهاي عضو از طريق اوپك جوياي آن بودند را تشريح مي‌كرد.[3]
 
اهداف سازمان اوپك
1.      ايجاد هماهنگي و وحدت در خط مشي كشورهاي عضو و تعيين بهترين شيوه‌ها براي تامين منافع فردي و جمعي آنان.
2.      روش­ها و وسائل تامين تثبيت قيمت‌ها در بازار‌هاي بين­المللي نفت با امعان به حذف نوسانات مضر و غير ضروري.
3.      مصالح ملت‌هاي توليدكننده و ضرورت تضمين درآمدي ثابت براي كشورها توليدكننده.
4.      عرضه­ی كافي اقتصادي و منظم نفت به ملت‌هاي مصرف­كننده و يك بازده منصفانه به سرمايه­ی آنهائی كه در صنعت نفت سرمايه­گذاري مي‌كنند.[4]
 
اركان سازمان اوپك
  به­طور كلي سازمان اوپك از سه بخش اصلي، كنفرانس، هيئت عامل و دبيرخانه تشكيل شده است.
1.    كنفرانس: عالي‌ترين مقام اين سازمان مي‌باشد و اعضاي كنفرانس را نمايندگان كشورها تشكيل مي‌دهند. اگر هر يك از كشورها چند نماينده در اوپك داشته باشند، يكي از فرستادگان به عنوان رهبر گروه انتخاب خواهد شد، هر كشور عضو فقط يك راي خواهد داشت. كشورهاي غير عضو نيز مي‌توانند به عنوان ناظر در كنفرانس حضور يابند و تصميمات كنفرانس حداكثر تا 30 روز بعد  از تصويب قابل اجرا خواهد بود مگر آنكه اعضا، تاريخ معيني را براي اجراي آن مشخص كنند. تعيين سياست‌هاي كلي و راهنماي اجراي اين سياست‌ها، بررسي تقاضاي عضويت، انتصاب رئيس كل، قائم­مقام دبيركل و حسابداران و حسابرسان، برخي از مهم­ترين وظايف كنفرانس مي‌باشد.
2.    هيئت عامل: از كساني كه توسط اعضا نامزد شده و توسط كنفرانس تصويب مي‌شوند، تشكيل مي‌شود و هر كشور عضو در تمام جلسات هيئت عامل داراي نماينده مي‌باشد. برخي از مهم‌ترين وظايف هيئت عامل عبارت است از، اجراي قراردادهاي  سازمان و برنامه‌هاي كنفرانس، برنامه‌ريزي بودجه سازمان براي هر سال، بررسي و تصويب گزارش فرستاده­شده از طرف دبيركل، بررسي انتصابات روساي بخش‌هاي مختلف و برخي وظايف ديگر مي‌باشد.
3.    دبيرخانه: عهده‌دار انجام دادن كارهاي اجرايی سازمان طبق قوانين مصوبه است و دبيرخانه از دبيركل، معاونش و كارمندان تشكيل شده است و مركز آن در "وين" قرار دارد.[5]
 
كشورهاي عضو اوپك
پنج كشور،(ايران، عراق، عربستان، ونزوئلا و كويت) كه در سال 1960م در كنفرانس بغداد، سند ايجاد اين سازمان را امضاء كردند و به عنوان كشورهاي موسس سازمان اوپك شناخته مي‌شوند. بعدا هشت كشور همانند، قطر در سال(1969)، اندونزي(1967)، ليبي(1967)، امارت متحده­ی عربي(1967)، الجزاير(1969)، نيجريه(1971) و گابن(1975) و اكوادور(1973) به اين سازمان اضافه شدند؛ جزء اعضاي دائم اين سازمان خوانده مي‌شوند. دو كشور اكوادور در سال 1992م و گابن در سال 1996م از عضويت در "اوپك" خارج شدند. كشورهاي عضو اوپك همگي از كشورهاي در حال توسعه‌اند كه صنعت نفت در اقتصاد آنها نقش به سزايي داشته، و نسبت به ديگر منابع  طبيعي داراي نقش حياتي بوده است. و درآمدهاي حاصل از بهره‌برداري نفت در تمامي اين كشورهاي عضو اوپك قسمت مهمي از درآمدهاي دولت را تشكيل مي‌دهد.
 
بررسي عملكرد سازمان اوپك از سال 1960 تا سال­هاي  اخير
با نگاهي به عملكرد و اقدامات سازمان اوپك طي چهارده دهه و نيم گذشته مي‌توان گفت كه اين سازمان در هر يك از اين مقاطع با توجه به شرايط داخلي – خارجي كه موثر بر اقدامات اين سازمان در اين دوران‌ها بوده، متفاوت از ديگر دوران‌ها عمل كرده است. كه در ذيل به بررسي عملكرد اين سازمان در هر يك از اين دهه‌ها مي‌پردازيم.
 
الف: عملكرد اوپك از سال 1960 تا 1970
انتظار جوامع بين­المللي در سالهاي اوليه­ی شكل­گيري اين سازمان اين بود كه اين سازمان پس از مدتي از هم پاشيده خواهد شد، ولي برخلاف انتظار، تعداد اعضاي اوپك تا آخر دهه 1960 به دو برابر افزايش يافت و با پيوستن قطر، اندونزي، ليبي، امارت و الجزاير تعداد اعضاي اوپك به 10 كشور رسيد. البته در سرتاسر اين دوره شركت‌هاي نفتي همچنان بر عمليات نفت همانند:  اكتشافات، توليد، حمل و نقل، فعاليت‌هاي پالايش، بازار يابي، توزيع و فروش نفت اين كشور، حاكميت داشتند. لذا اقتدار كامل اين شركت‌ها و حاكميت  آن­ها بر سياست‌هاي توليدي و قيمت‌گذاري در كشورهاي عضو اوپك باعث شد كه در اين دهه قيمت نفت مثل گذشته همچنان ارزان باشد.
بنابراين، با توجه به اهداف سازمان اوپك كه مبتني بر ايجاد هماهنگي و وحدت در خط مشي توليدي، و روشي مناسب براي تثبيت بهاي نفت و نظارت  بر اجراي تعهدات اعضاء بود در اين مقطع عملكرد اوپك، بيشتر مبتني بر تثبيت و جلوگيري از كاهش قيمت نفت بود، و هماهنگي و انسجام لازم در ميان اعضاي اوپك وجود نداشت. و كشورهاي عضو  به صورت يك مجموعه­ی يكپارچه عمل نمي‌كردند و هر كدام سياست خاص خود را اعمال مي‌نمودند.
"پي­ير تزريان" در اين زمينه معتقد است، در سال 1960 پنج كشور عضو اوپك 82 درصد از صادرات نفت خام جهان را به خود اختصاص داده بودند؛ ليكن به دو دليل عمده اين كشورها نمي‌توانستند از اين موقعيت  استفاده كنند:
1-  مازاد عرضه­ی نفت خام نسبت به تقاضا در بازارهاي جهاني.
2-  تضاد منافع پنج كشور مربوطه كه برخي خواهان افزايش توليد و برخي ديگر خواهان كاهش آن بودند.[6]
 
 
ب: عملكرد اوپك از سال 1971 تا 1980
با شروع دهه­ی 70 كشورهاي صادركننده­ی نفت، با تجربه­ی 10 ساله­ی خود به تدريج آگاهي بيشتري نسبت به منافع ملي در برخورد با شركت‌هاي بزرگ نفتي پيدا كردند و تلاش نمودند مشاركت بيشتري در بهره‌برداري از منافع نفتي خود داشته باشند؛ كه اين امر منجر به "ملي شدن صنعت نفت" در الجزاير، ايران، ليبي، و عراق شد. در واقع اين مقطع را بايد دوران طلايي اوپك دانست. چرا كه در اين دهه با توجه به شرايط اقتصادي و سياسي خاص آن، اعضاي اوپك توانستند كنترل، توليد و قيمت‌گذاري را در دست بگيرند.
مهم­ترين اقدام سازمان اوپك در اين دهه تعيين قيمت پايه، براي فروش نفت ميان اعضاء بود بطوري­كه بهاي نفت خام، در فاصله سال­هاي 1973-1970 به 11/5 دلار، دسامبر همان سال به 84/10 دلار و در سپتامبر  1975 به 45/11 دلار براي هر شبكه افزايش يافت[7]
در اين دهه دو عامل نقش بسيار مهمي  در افزايش قيمت نفت داشت كه عبارت بود از:
1-   بحران سياسي جنگ اعراب و اسرائيل در سال 1973 كه اين رويداد، نقش نفت را به عنوان يك ابزار و حربه­ی­­ سياسي كاملا آشكار ساخت.
2-   پيروزي "انقلاب اسلامي" در ايران در سال 1979، در واقع پيروزي انقلاب اسلامي و سرنگوني نظام سلطنتي به مثابه نظامي با گرايش به غرب و جهان صنعتي، نفوذ انقلاب در منطقه به عبارتي صدور انقلاب، و از هم پاشيدگي نظام دو ستوني ايران به عنوان ستون نظامي و عربستان به عنوان ستون مالي و كمبود عرضه­ی نفت، توام با نگراني مربوط به عدم امكان عرضه­ی نفت در آينده از جمله عوامل مهمي در افزايش قيمت نفت در ان مقطع بودند[8]
 
پ: عملكرد اوپك در سال­هاي 1981 تا 1990
مهم­ترين مسائلي كه اوپك در اين دهه با آنها رو به رو بود عبارت بود از، مازاد بر عرضه، سهميه­بندي و كاهش توليد، از دست دادن سهم توليد در بازارهاي جهاني، افزايش توليدكنندگان غير عضو اوپك، جنگ بر سر قيمت، تخلف اعضا از سهميه‌هاي تعيين­شده، از جمله عواملي بودند كه باعث شد سازمان اوپك كنترل خود را بر قيمت‌گذاري نفت از دست بدهد.
از طرفي عواملي نظير: تاسيس "آژانس بين المللي انرژي"، برنامه­ريزي براي صرفه­جويي در نفت، جايگزيني انرژي غير از نفت و سياست توسعه اكتشافات نفتي در بيرون از حوزه‌هاي نفتي از جمله ابزارهاي كشورهاي صنعتي در راستاي مقابله با اوپك بود، كه از سال 1981م به بعد در تضعيف جايگاه اين سازمان موثر واقع شد.
  به­طور كلی، در اين دهه با افزايش كشورهاي نفتي غير عضو اوپك، ديگر اين سازمان يك قدرت غالب در صحنه­ی جهاني نبود و بازار نفت آن در حال كوچك­تر شدن بود و وجود توليد مازاد از ظرفيت كشورهاي عضو، قيمت نفت را كاهش داد. يك سري عوامل ديگري نيز در اين دهه باعث كاهش قيمت نفت شد كه عبارت بود از، جنگ ايران و عراق در اوايل دهه­ی 1981، كه هر چند ابتدا باعث افزايش قيمت نفت شد؛ ولي عواملي مانند، فرسايشي شدن جنگ و اوج­گيري حملات هوايي دو كشور به تأسيسات نفتي و بروز اختلاف ميان ايران، الجزاير و ليبي، و ائتلاف محافظه­كاران به رهبري عربستان، افزايش هزينه‌هاي حمل و نقل و اختلاف ايران و عربستان در 1988م در پي كشتن "حجاج ايراني"، اختلافات ايران با امريكا و همين طور ليبي با امريكا از جمله عواملي بودند كه باعث كاهش نفت در این دهه­ شد. و باعث شد جايگاه اوپك در صحنه جهاني به شدت تنزل پيدا كند.[9]
 
ت: عملكرد اوپك در سال­هاي 1991 تا 2000
در اين دهه اوپك با حوادث و وقايعي رو به رشد كه باعث شد اقدامات اين سازمان با ضعف و قوت‌هاي مواجه باشد. كه در ذيل به برخي از اين حوادث اشاره مي‌شود:
1.    فروپاشي شوروي در سال 1991م مهم­ترين تحولي بود كه تاثير زيادي بر اوپك گذاشت و با فروپاشي شوروي كشورهاي جديدي كه استقلال پيدا كردند همانند(روسيه، قزاقستان، تاجيكستان و آذربايجان) در بازارها جهاني نفت به عنوان رقيب جدي اوپك مطرح شدند. به گونه­ای كه روسيه با ذخاير اثبات شده­ی نفت معادل 49 ميليارد بشكه ذخاير نفت تخمين شده در آسياي مركزي و قفقاز به عنوان رقيب  اوپك مطرح شد.[10]
2.    فن­آوري جديد در اكتشافات و استخراج نفت، انرژي‌هاي جايگزين و كاستن از ميزان اتكاء به نفت، وجود گاز طبيعي به دليل برخورداري از مزایای مطلوب و اثرات كمتر زيست­محيطي و كاهش نقش مواد خام  از جمله­ی عوامل كاهش تقاضا براي نفت در طي اين دهه بود.
3.    در سال 2000م نيز، برگزاري اجلاس سران اوپك در كاراكاس و انتخابات رياست جمهوري امريكا باعث بالا رفتن تقاضاي جهاني نفت و افزايش سريع قيمت جهاني نفت تا سقف چهل دلار براي هر بشكه رسيد، كه در پي آن، كشورهاي عضو اوپك در سال 2000م براي نخستين­بار در طول حيات اين سازمان سه بار  اقدام به افزايش  توليد نفت خود كردند.[11]
  در نهايت مي‌توان گفت كه سازمان اوپك در طول حيات خود از زمان تاسيس در سال 1960 تا سالهاي اخير در مقاطعي كاملا موفق و زماني به صورت انفعالي عمل كرده است.
  و به­طور كلی اين سازمان سه شوك نفتي مهم را پشت­سر گذاشته است، شوك نفتي اول در سال 1973م در پي جنگ اعراب و اسرائيل بود كه اين سازمان براي اولين­بار موفق شد قيمت نفت خام را تعيين، و با 70% افزايش به 19/5 دلار در هر شبكه برساند و شوك دوم نفتي با پيروزي انقلاب اسلامي در ايران همراه بود كه باعث افزايش قيمت نفت شده، و شوك سوم نفتي در سال 1986 بود كه كشورهاي صنعتي صرفه‌جويي بيشتر در مصرف نفت را در پيش گرفتند و با جايگزين كردن ساير منابع انرژي به جاي نفت اقدامات موثري به عمل آوردند، كه اين شوك سوم نفتي بر خلاف دو شوك اول كه منجر به افزايش شديد قيمت نفت در بازارهاي جهاني شد، به علت عرضه زياد،  قيمت نفت را به سرعت كاهش داد.[12]
 
مهم­ترين موانع اوپك در سال­هاي اخير
1.      تحول در فن آوري: كشورهاي عضو اوپك كه داراي ذخاير عظيم نفت و گاز مي‌باشد، اغلب كشورهاي در حال توسعه‌اند كه ار قدرت تكنولوژي بالاي برخوردار نيستند و اين فقدان تكنولوژي  باعث سلطه جهان صنعتي بر مناسبات نفتي مي‌شود، لذا تحول در فن آوري مي‌تواند  علاوه بر كاهش هزينه­ی توليد نفت به لحاظ زيست محيطي نيز موثر باشد.
2.      توسعه قراردادهاي چند جانبه و حتي دو جانبه: يكي از عوامل موفقيت يك سازمان بين­المللي ميزان  همگرايي و گستردگي روابط دو جانبه و چند جانبه ميان اعضاء مي‌باشد. ميان اعضاي اوپك چه در حوزه­ی كنوانسيون‌هاي بين­المللي زيست محيطي، استانداردهاي جديد براي تجهيزات انرژي، سازمان تجارت جهاني،...روبه­رو هستند كه به كارگيري تلاش جمعي در برخورد با اين معضلات روند و سير اين مسائل را تسهيل خواهد كرد و توسعه­ی قراردادهاي دو جانبه و چند جانبه مي‌تواند در آينده بر صحنه­ی نفت تاثيرگذار باشد و منافع توليدكنندگان اوپك را تحت ­تاثير قرار دهد.[13]
3.      تبليغات منفي كشورهاي مصرف­كننده­ی نفت: سازمان اوپك از بدو تأسيس با تبليغات منفي كشورهاي مصرف­كننده مواجه بوده و پيوسته از سوي اين كشورها از اوپك به عنوان يك "كارتل"  و "انحصارگر بازار نفت" و علت افزايش قيمت‌ها و نابساماني‌هاي عرضه نفت ياد شده است، و همواره متهم به استفاده از نفت به عنوان یک ابزار سیاسی شده اند، لذا اوپک باید تلاش جدی در راستای تامین به موقع نفت، شفاف­سازي در تصميمات و اعتمادسازي و تصويرسازي مثبت نشان دهد.
 
      نتيجه­گيري
      ضرورت وجود ايجاد تشكيلاتي نظير "اوپك گازي"؛ با افزايش كشورهاي در حال توسعه و صنعتي در جهان و افزايش تقاضا براي انرژي و نفت و گاز، بیش از گذشته احساس می­شود. و با توجه به محدود بودن ميزان اين ذخاير، لزوم ساماندهي و ايجاد يك سيستم فعال جهت برنامه­ريزي براي اين مسئله به عنوان يك نياز اساسي براي كشورهاي محدود داراي ذخاير انرژي‌ مهم مي‌باشد و به واسطه­ی اينكه، ايران و روسيه بيش­ترين ذخاير گاز طبيعي اثبات شده در جهان را دارا مي‌باشند؛ محوريت اصلي را در اين سازمان بر عهده خواهند داشت و تأسيس اين سازمان علاوه بر ابعاد انرژي و اقتصادی مي‌تواند منجر به ايجاد همگرايي‌هاي منطقه‌اي و بين­المللي شود و به­عنوان يك قطب مهم اقتصادي و سياسي هم در منطقه و هم در صحنه­ی بين­المللي باشد. هر چند تشكيل اين سازمان، همانند تشكيل سازمان اوپك نفت، بدون شك با مقاومت غربي‌ها و امريكا به­عنوان مصرف­كنندگان اصلي آن مواجه مي‌شود. چرا كه تشكيل، رشد و گسترش  يافتن همگرايي‌هاي حاصل از اين سازمان در آينده تبديل به يك جريان قومي در برابر غرب و امريكا خواهد بود و همين­طور متحد شدن و تشكل­يافتن صادركنندگان گاز منجر به عرضه­ی واقعي قيمت گاز در چارچوب اين سازمان خواهد بود.[14]
  بنابراين، مي­توان گفت، كه هر زمان كشورهاي عضو اوپك به صورت هماهنگ و يكپارچه عمل كرده‌اند و وحدت ميان خود را حفظ، و اساسنامه­ی سازمان را رعايت كرده‌اند در رسيدن به اهداف خود موفق بوده‌اند و در موارد رعايت نكردن اين اصول با كاهش قيمت نفت مواجه بوده‌اند، كه در اين ميان نقش دو كشور ايران و عربستان نسبت به ديگر اعضاي اوپك مهم­تر بوده است.


[1] . روحاني، فواد؛ تاريخ اوپك، برگردان منوچهر روحاني، تهران، شركت سهامي كتاب­هاي جيبي، 1354، ص 104-103.
[2] . ر.ك، استقامت، فاطمه؛ اوپك(سازمان كشورهاي صادركننده نفت)، تهران،‌ وزارت امور خارجه، دفتر مطالعات سياسي و بين المللي، 1383، ص 46-19. ونیز  ر.ك، فرشادگهر، ناصر؛ بررسي قدرت اوپك در سياست جهاني نفت، تهران، چاپ مهر، 1374، ص 39-34.
[3] . براي اطلاع بيشتر از متن كامل اين قطعنامه رجوع كنيد به؛ العتيبه، مانع سعيد؛ اوپك و اقتصاد نفت، ترجمه، اسماعيل آيتي، چاپخانه دانشگاه فردوسي مشهد، 1369، ص 78-75.
[4] . سرير، محمد؛ اوپك و ديدگاه­هاي آينده، تهران، دفتر مطالعات سياسي و بين المللي، 1368، ص 109-110.
[5] . همان، ص 117-112.
[6] . ترزيان، پي ير؛ داستان اوپك، چاپ فرانديش، 1367، ص 69.
[7] . سرير، محمد؛  پيشين، ص 12.
[8] . براي توضيح بيشتر اين دو عامل رجوع كنيد به: استقامت،  فاطمه؛ پيشين،  ص 333-304.
[9] . همان، ص 334-333 و ص 347-346.
[10] . حاجي يوسفي، امير محمد؛ اوپك در عصر جهاني شدن، سياست خارجي، پاييز 1379، ص 757.
[11] . استقامت،  فاطمه؛ پيشين، ص 388.
[12] . ر.ك، اميني، عليرضا؛ مسائل سياسي – اقتصادي نفت ايران، انتشارات خط سوم، 1383 ص 189- 180.
[13] . استقامت، فاطمه؛ پيشين، ص 458، به نقل از  اقتصاد انرژي، شهريور 1379، ص 2-3.
[14] . صفرنژاد، داريوش؛ امريكا در برابر طرح ايجاد اوپك گازي، نشريه­ی اعتماد ملي، 9/5/1386 ص3-2

 


3.7/5 - (21)
 
 
 
1393/06/07
 
 كنگره بين المللي علوم انساني اسلامي
 دانشگاه علامه طباطبايي
 پايگاه اطلاع رساني پژوهشكده
 دانشگاه شيخ بهايي
 دانشگاه اصفهان
 دانشگاه تربيت مدرس
 دانشكده علوم حديث
 دانشگاه تبريز
 دانشگاه باقرالعلوم(ع)
 دانشگاه گلستان
 دانشگاه تربيت معلم سبزوار
 سايت واعظون
 پايگاه فرهيختگان تمدن شيعي
 
کتابخانه هادی
 
 فرهنگ نامه تاريخ زندگاني پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله و سلم)
بسم الله الرحمن الرحيم فرهنگ‎نامه‎ي تاريخ زندگاني پيامبر اعظم(ص) منشر شد در راستاي ...
 
 
 
 
Email:pajoohe_b@yahoo.com صفحه اصلی |  اخبار |  مصاحبه |  پند و اندرز |  نامه های اخلاقی |  مقالات پژوهشکده |  مقالات نشریات |  پژوهشها |  دوره های آموزشی |  فرهنگ علوم اسلامی و انسانی |  پرسش و پاسخ |  چند رسانه ای |  Powered By vwideas